100 lat temu, 3 listopada 1925 r., nastąpiło uroczyste poświęcenie nowo wybudowanego gmachu Sanatorium Związku Polskiego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych (taką nazwę nosił wtedy ZNP) na Ciągłówce w Zakopanem. Niedługo potem, po ostatecznym zakończeniu wszystkich prac, nastąpiło oddanie budynku do użytku. Obiekt został wybudowany ze składek członków Związku jako sanatorium dla nauczycieli zmagających się z gruźlicą, wówczas bardzo rozpowszechnioną i zbierającą śmiertelne żniwo wśród pedagogów. Dawne sanatorium do dziś służy pracownikom oświaty jako Nauczycielskie Centrum Wypoczynkowo-Rehabilitacyjne.

Jak wyjaśniał 100 lat temu, podczas poświęcenia budynku, prezes Związku Stanisław Nowak, Sanatorium Nauczycielskiego zostało zbudowane „dla tych Koleżanek i Kolegów, którzy pracując w niehigienicznych warunkach nabawili się strasznej choroby – gruźlicy”.

– Chore to nauczycielstwo znajdzie w tym Sanatorium doskonałą opiekę lekarską, ciepło rodzinne i ukojenie duszy w rozkoszowaniu się cudownymi widokami tatrzańskimi – mówił prezes Nowak. Wyjaśniał też, skąd wziął się ów problem zdrowotny nauczycielstwa. – Ucząc przeważnie w nędznych, dusznych, zimą nieopalanych, przepełnionych dziatwą izbach zapadało i zapada licznie na gruźlicę – tłumaczył prezes. Podkreślał, że budowniczym sanatorium przyświecał – oprócz leczniczego, także cel społeczny – usunąć chorego na gruźlicę nauczyciela ze szkoły i tym sposobem ratować dzieci przed niebezpieczeństwem zarazy. [CZYTAJ WIĘCEJ]